Rokende geldprinters werken als steroïden

  • Aandelenbeleggers zien het zonnig in
  • Maar de vooruitzichten zijn toch slecht?
  • Komt er een nieuwe realiteit?
  • Van negatief naar neutraal risicoprofiel, maar winstnemingen liggen op de loer

Aandelenbeleggers zien het zonnig in

Na een periode van consolidatie op de aandelenbeurzen, knalden de aandelen beurzen sinds eind mei gewoon verder omhoog. De correctie opwaarts na het dieptepunt van maart was verwacht, echter ik anticipeerde erop dat de 520-530 zone op de AEX niet doorbroken zou worden. Maar de rokende geldprinters werken als steroïden voor de aandelenmarkten. Gecombineerd met de hoop dat het dieptepunt van de coronacrisis achter de rug is en de economie weer opkrabbelt door de versoepeling van de maatregelen, blijkt dit een uiterst aantrekkelijke cocktail te zijn. Het meevallende macro-economische nieuws van woensdag jl. uit Azië, Europa en de Verenigde Staten zorgden voor extra optimisme en vertrouwen dat het mogelijk allemaal wel zal meevallen.

De stijging van de afgelopen weken leunt ook op het herstel van de olieprijzen waardoor die sector weer uit het dal krabbelt. En omdat de oliesector een zware weging heeft in de index heeft deze een stuwende factor op de rest van de index. Een voorbeeld hiervan is de banken die profiteren omdat de afschrijvingen op slechte leningen in deze sector weer lager zouden kunnen uitvallen. En zo zien we dus dat ook dat de verliezers weer worden gekocht.

Maar de vooruitzichten zijn toch slecht?

Dat klopt en maakt dit optimisme rationeel ook zo moeilijk uit te leggen. Van de economische cijfers zullen we de komende periode toch echt niet vrolijk worden. Ook zullen we geconfronteerd worden met lagere winstcijfers van de bedrijven over het tweede kwartaal. En grofweg 90% van de bedrijven hebben geen verwachtingen uitgesproken. Oftewel, vol gas door de dikke mist. Normaal gesproken is er een positieve correlatie tussen de winstgroei van de bedrijven en de koersen te vinden, maar deze is nu negatief. Maar ja, negatieve rentes konden toch ook niet, laat staan een negatieve olieprijs. Dus hier zullen we dan ook maar niet van opkijken, maar zoals de optimisten zeggen; vooruitkijken!

Het gevolg is wel dat aandelen per saldo zelden zo duur zijn geweest, althans gemeten naar hun koerswinstverhouding. Zelfs duurder dan in 2019 en dat met de huidige vooruitzichten. Dan hebben we natuurlijk ook nog de sociale onrusten, problemen binnen Europa en is het virus op sommige plekken nog volop in beweging, waarbij de humanitaire gevolgen verschrikkelijk zijn. En een tweede golf is niet uit te sluiten. Tja, ik heb nog niet eerder zo’n disconnectie tussen de beurzen en reële economie gezien, maar de markt heeft altijd gelijk!

Komt er een nieuwe realiteit?

Waarom hebben we geen oog meer voor de risico’s? Het bizarre is dat de obligatiemarkten dat wel hebben. Ik heb in eerdere columns al aangegeven dat de verschillende vermogenscategorieën er verschillende visies op na houden. De aandelenoptimisten gaan ervan uit dat het slechtste achter ons ligt en het vanaf nu alleen maar beter zal gaan. Sterker nog wij draaien volgend jaar weer als vanouds, oftewel het veel genoemde V-shape herstel. Nu kan ik me in het eerste deel wel vinden, tenzij er een flinke tweede golf van het virus over de planeet zal waaien.

En met die V-shape heb ik toch veel moeite. Met mij ook bijna alle gerenommeerde beleidsmakers, instituten en economen! Die houden toch meer rekening met een zogenaamde W- of U-shape herstel. Maar waarom stijgen de aandelen dan gewoon door? Ten eerste zijn de bedragen die in de markten worden gepompt natuurlijk van ongekende hoogte en dat moet ergens naar toe. Misschien moeten we ook aan een nieuwe realiteit wennen waarbij beleggers bereid zijn hogere risicopremies te betalen bij gebrek aan beter. Het fenomeen TINA valt niet te onderschatten en vele beleggers vinden het moeilijk om niets doen of de markt te missen (FOMO). Dit terwijl tijdelijk niets doen naar mijn mening nog altijd een ondergewaardeerde beleggingsstrategie is. Vooral in deze dikke mist met alle onzekerheden.

Van negatief naar neutraal, maar winstnemingen liggen op de loer

Ik ben dus nog niet om, maar gezien de recente ontwikkelingen en ik een trendvolger ben gaat mijn marktvisie van negatief naar neutraal. Dat betekent niet dat ik nu als een dolle ga kopen. Nee, ik houd er wel rekening mee dat er eerst nog een neerwaartse correctie zal komen. Indien dat plaatsvindt zal ik mijn portefeuille strategisch herpositioneren naar een meer neutraal karakter.

Ik zal dat uiteraard doen op de manier zo als jullie dat van mij gewend zijn door me vooral te focussen op de winnaars. Op het moment van schrijven laat de portefeuille een bescheiden plus voor 2020 zien met een mooie “outperformance” en heb ik een stevige oorlogskas. Als je wil weten hoe ik dat doe dan kan dat gewoon. Klik hier om je aan te melden.

2 reacties op “Rokende geldprinters werken als steroïden”

  1. putter says:

    Is in de basis crimineel van de centrale banken doen met het geld, Amerika voorop, zo failliet als een deur:
    Overheidsgeld’ kan beter ‘doorsluisgeld’ heten, en vervang ‘begrotingstekorten’ maar door ‘roofbouw op eigen kinderen’. Dat benadert beter de immorele realiteit. Want het geld van de overheid is niet haar geld, maar het onze.
    De overheid heeft geen geld. Ze haalt centen bij u, houdt daarvan een stuk in om haar werking te bekostigen en sluist het saldo door naar mij: gepensioneerde mijnwerker, onderwijzer, treinreiziger… Telkens u leest dat de overheid de tijdelijke werkloosheid of het brugpensioen op zich neemt, bedrijfssubsidies uitkeert of de Oosterweel-verbinding financiert, moet doordringen dat het over uw centen gaat, die door belastingen – of eufemismen als accijnzen, btw, rechten en bijdragen – worden opgeëist en doorgesluisd. Dat vergeten sommigen gemakkelijk als ze schokschouderend denken ‘het is toch de overheid die betaalt’. De term ‘overheidsgeld’ moet vervangen worden door ‘doorsluisgeld’, van u naar mij.
    De controlevraag ‘zou ik dat geld zelf uitgeven als ik het rechtstreeks aan de betrokkene diende te betalen?’ moet steevast gesteld worden. Is het ‘goed geld’ of ‘slecht geld’? Ik twijfel niet om eigen centen naar goed geld ‘door te sluizen’ voor politie en brandweer, degelijk onderwijs, toegankelijke basiszorg, betrouwbare justitie en up-to-date infrastructuur. Maar ik zou met mijn spaargeld geen cheque sturen naar de ex-CEO voor een hoger basispensioen, noch een werkloze levenslang sponsoren. Evenmin zou ik de versnipperde staatsstructuur financieren – zie de mondmaskersoap – waardoor talloze ambtenaren naast elkaar werken. Dat is slecht geld. Beseft u ook dat ‘slimme fiscale constructie’ eigenlijk betekent: ‘Ik heb geen zin om te betalen, doe jij maar in mijn plaats’?
    Als u en ik er niet uitkomen, is er de handige uitweg onze kinderen – makkelijke slachtoffers want te klein – de rekening te presenteren door de immoraliteit van ‘begrotingstekorten’. Graag ook dat woord schrappen, en vervangen door ‘roofbouw op eigen kinderen’. Waarom streven we er privé naar ze een betere toekomst te bieden, terwijl we de krantenzin ‘X% overheidstekort op het bruto binnenlands product’ schouderophalend laten passeren?
    Uiteraard is een overheid nodig. Ze maakt keuzes, moet welvaartscreatie bevorderen en die efficiënt herverdelen. Graag zou ik mijn centen in volle vertrouwen aan haar delegeren, wat in de meeste Noord-Europese landen ook kan. Natuurlijk kan ik de uitkering aan die zieke niet rechtstreeks storten, noch de aanleg van mijn straat financieren. De overheid vormt een essentiële brug in veiligheid, zorg, justitie, infrastructuur, welvaartsherverdeling, armoedebestrijding, arbeidsactivering en zo veel meer. Maar dat geeft haar niet het recht achter het masker ‘overheidsgeld’ in de waan te verkeren dat het haar geld is. Ze moet elke euro transparant verantwoorden. Van die mentaliteit zijn we in België nog heel ver weg. En toch houdt de burger het alleen bij braaf en volgzaam vloeken.
    Voorstel
    Komt de zin ‘de overheid zal 50 miljard schuld aangaan voor Covid-19’ anders binnen dan ‘elk gezin zal gemiddeld 10.000 euro moeten afstaan voor Covid-19’? Nochtans hebben ze dezelfde inhoud. We zijn nog volop aan het blussen en we staan weinig stil bij de toekomstige factuur van Covid-19. Uiteraard moeten we bedrijven en gezinnen laten overleven en aan relance denken. Daar gaat het niet over. In crisistijd is de kernvraag ‘wat is goed geld en wat is slecht geld’ belangrijk in het kwadraat.
    aarom een té simpele fiscale tip, voorlopig utopisch. We belasten elke verdiende euro – uit salaris, huur, intrest, meerwaarde – aan dezelfde vlaktaks. Vlaktaks op salaris moet worden uitgedrukt als het verschil tussen de kosten aan het bedrijf en netto ontvangen – en ligt nu gemiddeld een stuk boven 50 procent. Jaarlijks past de overheid die algemene lineaire belastingvoet aan bij het indienen van de begroting om die te doen sluiten. Hoe lager het percentage, hoe efficiënter de overheid werkt. Elke procent hoger of lager ziet en voelt iedereen onmiddellijk, door die jaarlijkse aanpassing. Zo is er veel meer druk op de overheid om zich te verantwoorden. Nooit nog een begrotingstekort of -overschot, want elk jaar moet de vlag de lading dekken. De Zwitserse geest achterna.
    We moeten strenger en radicaler zijn. De tijd van schokschouderend mopperen is voorbij, of we gaan naar de afgrond. De overheid komt onvoldoende haar plicht na elke euro doorsluisgeld goed te besteden. Ze geeft jaarlijks ongeveer 5 procent van het bbp te veel uit vergeleken met zeer beschaafde Europese landen. Dat is ongeveer 5.000 euro van uw gezinsinkomen vergooid aan inefficiëntie of onrechtvaardigheid. De overheid moet in de spiegel kijken, versimpelen en verantwoorden – staatsstructuur, fiscaliteit, pensioenen, administratieve last in onderwijs – voor ze die 5.000 euro jaarlijks opeist.
    Doorsluisgeld mag geen diefstal of onteigening worden. Want de overheid, dat zijn u en ik.

  2. Michael Nabarro says:

    Poe, dat is een lap tekst . Even kijken wat je precies bedoeld. In ieder geval bedankt voor je uitgebreide reactie!

Geef een reactie