Het groene excuus voor de komende crisis

Het groene excuus voor de komende crisis

Het enige receptuur om een crisis te bestrijden is extra geld laten printen door de centrale bank. Althans, als ik de afgelopen 20 jaar bekijk, is dat min of meer wel het geval geweest. Nu na de Fed ook de ECB, BOE en BOJ laten doorschemeren te willen normaliseren, lijkt er een einde gekomen aan dit crisisbestrijdingsrecept. Maar kunnen de centrale banken zich wel terugtrekken? Ik denk dat ze snel weer 180 graden zullen draaien, maar dan wel met een twist, om dit monetaire drama nog één akte te geven. Hoe ziet deze verlenging er dan uit en zal het de centrale banken wederom lukken om met een kunstgreep de boel gaande te houden?

Rex Mundi

Zoals de vaste lezer wellicht weet, run ik tegenwoordig de Rex Mundi Portefeuille op Tradeidee (zie bij abonnementen tab), waar ik mijn visie combineer met hedge fund technieken om positieve resultaten te boeken, of de markt nu omhoog of omlaag gaat. De start was 16 januari en de Portefeuille is positief door de correctie gekomen en heeft positief bijgedragen bij het herstel wat daarop volgde. Wil je meer weten over mijn portefeuille of die van de andere beleggers op onze site, klik dan hier.

Teruggaan kan niet meer

Het gekozen pad van de Fed en de geluiden die nu te horen zijn vanuit de Bank of England, de ECB en de Bank of Japan lijken te wijzen op een sneller dan verwachtte normalisatie van centrale bank beleid wereldwijd. Het is echter de vraag of de effecten van het dichtdraaien van de monetaire kraan niet zodanig heftig zullen zijn, dat de centrale banken wederom eieren voor hun geld (pun intended) moeten kiezen.

Tijden zijn echter anders

De wereldeconomie is nu eindelijk op stoom gekomen, capaciteitstekorten worden evident en zelfs loonstijgingen liggen in het verschiet. Inflatiezorgen zijn ineens terug van weggeweest, althans de zorg voor een te hoge inflatie. De ideale tijd dus voor het terugtrekken van crisismaatregelen. Echter, deze economische opleving is naar mijn mening geheel gestoeld op de genomen crisismaatregelen van de centrale banken. Waar vroeger monetair beleid een zetje in de juiste richting betrof, is het de afgelopen decennia een allesbepalend iets geweest. Terugtrekken zal het herstel de nek om draaien en dan kan al snel duidelijk worden dat de keizer geen kleding aan had, of zoals Buffett het zo mooi zegt: “only when the tide goes out do you discover who’s been swimming naked”.

Catch 22?

Echter, als alles en iedereen de daadwerkelijke staat van alles zou inzien, dan kunnen de centrale banken het vertrouwen van de markt geheel verliezen. Maar doorgaan met het onorthodoxe monetaire beleid, terwijl de economie op stoom is en inflatie een zorg begint te worden, lijkt ook een onmogelijke optie. Wellicht dat de centrale banken daarom kijken hoe ver ze kunnen gaan voordat de effecten van het terugdraaien van monetaire crisismaatregelen te serieus worden. Deels kunnen deze negatieve effecten worden opgevangen door ruimer fiscaal beleid (meer overheidsuitgaven), maar dan alleen door landen die daar ruimte voor hebben. Immers, een land met te veel schulden dat nog meer gaat lenen zal inflatie technisch grote consequenties hebben. Het aantal landen met een dergelijke fiscale ruimte zijn echter dun bezaaid, dus of dit genoeg gewicht in de schaal kunnen leggen is nog maar de vraag.

Way out

Één van de mogelijke scenario’s is dan ook dat er een manier wordt gevonden om enerzijds landen met te veel schulden toch fiscaal te laten verruimen en anderzijds de economische neergang een bepaald narrative mee te geven waardoor de pijngrens van de markt en de kiezers op een hoger niveau wordt gelegd.

Enter the green dragon

De narrative die aan deze voorwaarden voldoet is die van de economische verduurzaming. Wellicht ligt het aan mij, maar het laatste jaar wordt er vanuit alle Westerse overheden erg hard gehamerd op elektrisch rijden (en het uitfaseren dan wel verbieden van diesel en benzine auto’s), windenergie, zonne-energie en zo verder. Met deze grüne wende zou de pijnacceptatie van burgers en markt kunnen worden verhoogd, hun aandacht worden verlegd en vindt er een geforceerde golf van consumptie en investeringen plaats. Deze groene New Deal zorgt voor een redelijke buy in van de betrokken partijen; burgers willen een betere toekomst en bedrijven willen mee profiteren van de golf aan investeringen en consumptie.

Verander de spelregels en negeer realiteit

Als dit wordt gecombineerd met andere spelregels ten aanzien van schulden, dan kan deze groene New Deal nog pootjes krijgen. Zo kunnen bedrijven fiscale voordelen krijgen op groene leningen (naast de subsidies natuurlijk), kunnen overheden groene leningen garanderen zonder dat deze een effect hebben op de kredietratings en kunnen overheden groene leningen uitgeven die niet of nauwelijks meetellen in de berekeningen van de staatsschulden(quote). Hierdoor kunnen ook landen die al zwaar in de schulden zitten toch hun ‘steentje’ bijdragen aan deze groene New Deal. De centrale banken kunnen ook bijspringen, door deze groene leningen te betrekken in hun opkoopprogramma’s; Green QE (quantitative easing) dus.

Terug van weggeweest

Dat we daarmee geheel belanden in een staatsgestuurde economie, met alle bijbehorende economische misallocaties (zie hier) en democratische en sociale dislocaties, doet er niet toe, blijkbaar.

 

 

 

 

 

Geef een reactie