EU begaat kapitale fout, zo ook het populisme

EU begaat kapitale fout, zo ook het populisme

Ik heb in mijn leven verschillende scheidingen van dichtbij meegemaakt en ik kan u vertellen dat deze scheidingen niet voor niets plaatsvonden. De timing kan echter soms verschillen omdat er factoren aanwezig zijn die pas overwonnen kunnen worden als er een bepaalde pijngrens is bereikt. Jammer genoeg betekent dit ook dat de relatie daarna erg lang vijandig blijft. De liefde die er voor elkaar was, laat dan haar keerzijde zien. Hadden beiden partijen eerder de conclusie durven trekken en om vervolgens daad bij woord te voegen, dan had een boel ellende voorkomen kunnen worden. Deze huwelijk context bevat een wijze les voor de EU; eentje die ze tot nog toe niet alleen negeert maar juist lijkt aan te moedigen. Het “populisme” wat hierdoor wordt aangewakkerd, kiest echter ook de verkeerde weg. Aan de hand van een huwelijk, zal ik het één en ander proberen duidelijk te maken.

De mooie opbouwfase

Allereerst is een huwelijk complex, maar de twee verschillende personen hebben de liefde voor elkaar en hun eigen verstand om de partnerschap te laten slagen. Maar stel nu dat ze samen een hypotheek aangaan, samen een eigen bedrijf beginnen met geleend geld van de bank (met hoofdelijke aansprakelijkheid), samen kinderen nemen, samen een adoptie kind nemen, beide schoonouderparen laten inwonen in verband met mantelzorg, alle contracten samen aangaan zoals private lease contracten voor hun auto’s, samen een vakantiehuis kopen met een tweede hypotheek, samen geld uitlenen aan de zus van vrouwlief, en zo verder.

Realiteit brengt een bezoekje

De complexiteit van de relatie is dan enorm toegenomen. Omdat er veel dingen samen gedaan worden, zowel op zakelijk als privé vlak (verzorging ouders en kinderen), lopen spanningen van het zakelijke over naar privé en vice versa. Naast de normale processen die al een gevaar kunnen zijn voor een normaal huwelijk, kunnen deze in dit huwelijk voor veel meer spanningen zorgen. En dan breekt de dag aan dat beiden er achter komen dat ze te veel van elkaar verschillen en hun huwelijk daarom niet werkt en dat er een oplossing gezocht dient te worden.

Hotel California

Wat dan niet helpt, is dat uit elkaar gaan nagenoeg onmogelijk is gemaakt. Beide zijn eigenaar van het bedrijf en beiden zijn veel schulden aangegaan met gedeelde hoofdelijke aansprakelijkheid en het bezit staat ook nog eens onder water (schulden hoger dan waarde onderpand). Het eigen bedrijf draait op een groot contract met een COC (change of control) clausule, waardoor het uitkopen van de ander of een gehele verkoop aan een derde partij onmogelijk is. Na vele van dit soort problemen, komen beiden erachter dat de realiteit ze het scheiden praktisch onmogelijk heeft gemaakt. De moeite en pijn op korte termijn staan gevoelstechnisch niet in verhouding tot de voordelen van een scheiding.

Hogedrukpan

Dan komt er een periode waarin geforceerd samengewerkt en samengeleefd moet worden. Alles moet, want het alternatief wordt erger geacht. Schoonouders en de kinderen zijn altijd aanwezige getuigen van alle spanningen en spelen zo ook hun rol. De vader gaat dan flink aan de drank en laat na zijn taken zowel zakelijk als privé uit te voeren, waardoor de eega alles op haar bord krijgt. Bij haar ontspanningslessen ontmoet ze Aia Tolly Khamenei die ze dan doodleuk mee naar huis neemt om hem als haar nieuwe partner voor te stellen aan de kinderen en haar ouders. De rest, de schoonouders en haar echtegenoot, zijn dan weer getuigen van dit alles. Manlief besluit dan via internet een nieuwe vriendin te regelen, Katinka Vladivostok.

Verlossing

Boosheid en weerzin slaan om in haat en er worden allerlei spelletjes heen en weer gespeeld om elkaar een hak te zetten. Op een gegeven moment is de pijn, de verzuring en de wens naar verlichting zo groot, dat persoonlijke faillissementen en de andere gevolgen van deze scheiding, voor lief worden genomen. Het huwelijk valt dan eindelijk uiteen en alle betrokken haten elkaar en/of zijn beschadigd voor het leven, waardoor samenwerken haast onmogelijk wordt. Vrienden en familie worden geforceerd één van de twee kampen te kiezen, wat weer voor andere problemen zorgt en op termijn zelfs leidt tot het ontstaan van nog meer kampen. De rest van dit verhaal kunt u nu zelf wel raden.

EU

Welnu, de EU lidstaten (en al helemaal de eurolanden) zijn enorm veel verbintenissen met elkaar aangegaan. Sinds de financiële crisis van 2008 (wat nu de GFC wordt genoemd) zijn deze verbintenissen alleen maar toegenomen (zowel in aantal als in complexiteit). Voorbeelden hiervan zijn de TARGET2 saldi, de bankenunie (met SSM en SRM), het ECB opkoopbeleid, het ESM, de PEPP (pensioenen) en ga zo maar door. Bovenop de al vele vergaande verbintenissen van voor de crisis, hebben de EU lidstaten dus besloten er nog meer aan te gaan en/of te verdiepen, ondanks het bewijs dat:

– de onderlinge verschillen veel van de problemen (mede-) veroorzaakt hebben en/of

– de visie over hoe de problemen te tackelen enorm verschillen en/of

– de onderlinge verbintenissen een goede oplossing (en de daarbij behorende flexibiliteit) vaak in de weg staan

Schadelijke sprong voorwaarts

Het lijkt er ook op dat deze verbintenissen expres op een bepaalde manier worden aangegaan; zo is er bijvoorbeeld geen exit mogelijkheid bij de euro geregeld. De gedachtegang was blijkbaar zoiets als “als we de mogelijkheid niet geven, dan gebeurt het ook niet”. Maar hiermee draagt de EU het zaad van haar eigen vernietiging in zich. De onderlinge tegenstellingen leveren steeds meer problemen op en de response is elke keer meer EU in plaats van te hervormen (terug naar soort EEG bijvoorbeeld; voor vrijhandel is er immers geen politieke unie nodig). Die zogenaamde sprong voorwaarts zorgt dan voor nog meer ontevredenheid en gemor dat nu het label populisme krijgt opgedrukt.

Elite in het nauw

Hierdoor voelt de regerende elite zich bedreigd (deze trend speelt zich ook af in andere landen buiten de EU) waardoor zij zich genoodzaakt voelt steeds meer zeggenschap weg te halen bij de burger. Het politieke systeem wordt daarmee steeds autocratischer. Helaas is de tegenreactie, het voornoemde populisme, vaak ook niet verschoond van autocratische trekken. Procesmatig zien we hier gewoon een politieke polarisatie plaatsvinden; beide extremen stimuleren elkaar richting het autocratisch uitvoeren van het eigen beleid.

L’histoire

Dit is dan ook waar ik al tijden voor waarschuw; de EU en de eurozone lidstaten zijn te verschillend, waardoor de bijbehorende one-size-fits-all benadering juist tot meer divergentie leidt. Ofwel, conflicten nemen alsmaar toe. Dit zorgt weer voor nog meer ingrijpen en kunstgrepen, wat conflicten verder op scherp zet en zo verder. De EU met haar eurozone creëert dan precies hetgeen zij zegt te willen bestrijden. Deze enorme ironie hebben we in de wereldgeschiedenis vaker gezien, maar blijkbaar is het een onverteerbare les voor vele.

Toptip voor het populisme

Het is mijn hoop dat de zogenaamde populistische krachten binnen de EU kiezen voor de beste vorm van soevereiniteit, die van het individu. Dit vraagt om een decentraal politiek systeem, die internationale samenwerkingsverbanden niet uit de weg gaat maar wel zodanig inricht dat de nooduitgang altijd bereikbaar blijft. Zo kunnen (internationale) spanningen eerder en beter worden gereduceerd, waardoor conflicten van korte duur zullen zijn. De burger zal zich herkennen in het beleid en duidelijk de voor- en nadelen daarvan inzien en zo verder.

EU en meeste “populisten” zitten op verkeerde spoor

Maar, zoals eerder vermeld, lijkt het erop dat de populistische krachten, net als de EU, juist gaan voor de autocratische route. Dit is een race naar de bodem en zoals we weten is deze heel diep en donker in Europa.

 

 

Eén reactie op “EU begaat kapitale fout, zo ook het populisme”

  1. putter says:

    Alexander, ben het eens met je. De EU is zich steeds meer aan het verwijderen van de burger met als gevolg dat het een kwestie van tijd wordt dat het uiteen valt. Het is een grote dieven bende daar met maar 1 belang hoe vul ik mijn zakken zo snel mogelijk. Een Timmermans als opvolger van alcoholist Juncker zal het alleen maar versnellen . Gemiste kans maar zielig voor de europese burger. Zie de ruk naar Rusland in Letland, in die hoek moeten ze , behalve de subsidies, niets hebben van de eu.

Geef een reactie