De EU superstaat

De EU superstaat

Gezien de uitspraken van Schulz, Timmermans, Juncker en Verhofstadt, is onderstaande tekst zeer actueel.

De Verenigde Staten van Europa

Om de toekomst van de EU en de eurozone beter te begrijpen is het noodzakelijk om te kijken naar de oorsprong. In dat licht heb ik het boek The Great Deception van Booker&North aangeschaft die boordevol waardevolle informatie en inzichten staat. Één daarvan betreft het ontstaan van het idee van een verenigd Europa en hoe de bedenkers dat dachten te bewerkstelligen.

Spinelli en het idee

Daarvoor wil ik u terug in de tijd brengen naar 1941. In dat jaar zat de ex-communist Altiero Spinelli vast in een Italiaanse gevangenis waarin hij zijn visie op een toekomstig verenigd Europa zou vormen. Zijn idee was dat wanneer de Tweede Wereldoorlog over zou zijn, de politiek aanstalten zou maken om een Verenigde Staten van Europa te creëren. Dit moest dan wel op een geraffineerde manier gebeuren want de verschillende volken in Europa waren nog niet toe aan het idee hun ideeën omtrent soevereiniteit en nationaliteit te laten varen.

Monnet en Salter en het model

Nog verder terug, in de 1920s, hadden Jean Monnet en Arthur Salter (Engelsman!) ook de droom om een Verenigde Staten van Europa te maken. Daarvoor moest dan wel een nieuwe vorm van overheid voor worden ontworpen; één die boven de soevereine staten zou staan en die niet door de nationale regeringen, het electoraat of nationale politici gecontroleerd kon worden. Maar het probleem met dit plan bleef hoe zoiets bewerkstelligd kon worden terwijl de verschillende volken in Europa er niet aan wilden beginnen.

Enter Paul Henri-Spaak

Het was Dhr. Spaak, premier van België en goede vriend van Monnet, die met het plan kwam om de eerste stappen naar een Verenigde Staten van Europa te laten plaatsvinden onder het mom van economische samenwerking. Louis Loucheur, een belangrijke Franse industriemagnaat, formuleerde al begin vorige eeuw de theorie dat het succesvol voeren van een oorlog niet mogelijk was zonder een solide industriële basis en dat oorlogen binnen Europa voorkomen konden worden door het beheer van (met name de kolen- en staal-) industrie uit handen te nemen van soevereine staten.

Geen oorlog meer door de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal

De EGKS kwam onder het leiderschap van Monnet tot stand. Stap 1 was dus genomen. Van daaruit heeft de EGKS zich verder en verder ontwikkeld en daarmee aan de basis gestaan van de Europese Unie. Steeds meer landen werden lid en meer instituten waren nodig om dit alles in goede banen te leiden. Alle landen gingen akkoord en zo ontstond langzaam een regeringsstructuur bovenop die van de nationale regeringen. De supranationale staat heeft zo haar pijlers, in alle luwte, in Europese bodem kunnen slaan.

De eurozone en de omgekeerde volgorde tactiek 

De volgende stap was een monetaire unie. Veel experts, zelfs diegenen die dicht bij de instigatoren van het europroject stonden hebben gewaarschuwd dat een monetaire unie niet kan werken want er moest eerst een politieke en fiscale unie zijn voordat een monetaire unie zou kunnen overleven. Dus waarom hebben de europolitici (met name Kohl en Mitterand) dan toch stug het europroject doorgezet? Behalve Duitse hereniging en het beëindigen van de perpetuele PIIGS (Portugal, Italië, Ierland, Griekenland en Spanje) devaluatie export model (de plussen voor Kohl) was het naar mijn mening hun idee dat de eurozone bij problemen automatisch tot meer politieke en fiscale integratie zou leiden. En dit is dus precies de situatie waar we nu in verkeren.

Creëer problemen, geef anderen de schuld en draag de oplossing aan

Door de introductie van de euro hebben hadden de PIIGS opeens impliciete dekking van de rest van Eurozone (met name Duitsland). Banken lieten zich daardoor verleiden om goedkope leningen te geven aan de PIIGS die daar gretig gebruik van maakten. Deze gelden zijn voor consumptie, investeringen en overheden gebruikt. De exportmachine van de Europese kernlanden profiteerden aanzienlijk van deze kredietverschaffing. Probleem is alleen dat het geleende geld niet tot voldoende resultaat (winst, huur, et cetera) heeft geleid waardoor de PIIGS nu hun aanzienlijke schuldenberg niet meer in het geheel kunnen terugbetalen. Volgens de pro-euro politici lag dat aan de oude Griekse regering want die had gelogen, de banken want die zijn stom en hebzuchtig, speculanten want die verpesten alles, euro criticasters want die zorgen voor misleiding en onrust en zo verder. Terwijl de EU een begrotingstekort heeft, is er in ieder geval een overschot aan zondebokken. De aangedragen oplossingen gaan allemaal één richting uit: meer Europa: bankenunie, eurobonds, ECB ingrijpen, EIB, fiscaal pact, EFSF, ESM en zo verder. Naar mijn mening een classic set-up.

Tijd voor bezinning

Monnet, Spinelli, Spaak, Kohl, Mitterand en zo verder zijn geen kwaadaardige mensen. Ze hebben, naar mijn mening, dit allemaal gedaan om (o.a.) een derde grote Europese oorlog voor eens en altijd te voorkomen. Maar in het nastreven van hun idealen zijn ze voorbijgegaan aan de realiteit. Van bovenaf opleggen dat iedereen een Europees burger moet zijn met one-size-fits-none beleid heeft juist tot precies hetgeen geleid wat ze wilden voorkomen. De verdeeldheid tussen de Europese landen is alleen maar aan het toenemen, zowel op economisch, financieel, politiek en sociaal vlak. Ondanks aantoonbare weerstand tegen bijvoorbeeld de Europese grondwet (1ste poging om Verenigde Staten van Europa vast te leggen) en het ESM (het supranationale Europese permanente noodfonds), hebben pro EU politici deze toch doorgedrukt.

 “We moeten wel”, of toch niet?

Sommige experts zeggen al dat we op een rijdende trein zitten waar we niet meer uit kunnen stappen. Ik zeg het kan wel en het gaat enorm veel pijn doen; het moet zelfs want de trein gaat zich te pletter rijden tegen de muur die realiteit heet (dus liever pijn nu dan veel meer pijn later). Men kan bijvoorbeeld best zeggen dat oorlog schadelijk is en dat daarom niemand oorlog moet voeren, maar de realiteit bewijst dat DESONDANKS oorlogen toch gevoerd worden. Experts en politici kunnen dus de mooiste plannen maken, maar als de kiezers, TERECHT of ONTERECHT, niet meer willen dan houdt het op. Het continu negeren van wat er bij de kiezer leeft is hetgeen wat de eurozone en de EU uiteindelijk op haar knieën zal brengen.

 

 

 

Eén reactie op “De EU superstaat”

  1. wh.giesen says:

    Zolang de politici hierover de beslissingen nemen blijft die trein gewoon rijden, ze willen geen gezichtsverlies. Het lijkt net als bij een werkgever waar een nieuwe directeur wordt aangesteld en vaak verkeerd beleid begint te voeren, niemand is het er mee eens maar hij gaat er tenslotte over.
    Bij een werkgever is het wel zo dat de meesten geen tegengas durven geven, in de politiek hebben we schreeuwers(Wilders etc) genoeg. Ze brengen de boodschap telkens zo rottig waardoor er geen politiek draagvlak ontstaat voor hun geschreeuw(ideeen).
    Er gaan nu al weer stemmen op om een nieuw referendum te houden over de brexit, en indien dit gaat plaatsvinden komt er wederom een periode van flinke reuring op de markten, ik ben voorlopig terughoudend voorzichtig. Ik zie de meeste kansen momenteel in edelmetaal en in valutasprongen als dit gebeurt.

    mvg

Geef een reactie