De EU blafte Italië af maar Frankrijk niet

De EU blafte Italië af maar Frankrijk niet en laat daardoor in haar kaarten kijken

Zoals de lezer weet, is de “populistische” Italiaanse regering een tijdje bezig om haar budget goedgekeurd te krijgen. Het budgetvoorstel voorzag in meer uitgaven (en dus een hoger tekort) dan wat volgens de EU/EMU regels zou mogen. Dit heeft voor de nodige ruzies, problemen, en financiële onrust geleid. Er valt veel te zeggen voor de strenge aanpak van de EU. Echter, de Europese Unie meet met twee maten, want Frankrijk wordt heel anders behandeld.

Macron valt Italië aan

Toen Salvini zijn budget indiende was de Franse President Macron er als de kippen bij om Salvini en de zijne af te blaffen. De budgetoverschrijding was een schande, de Italiaanse regering was een schande en Macron zei letterlijk trots te zijn dat hij de vijand is van Salvini. Gaat goed met die Europese eenwording, nietwaar?

Markten waren effectiever

Gelukkig bonden de Italianen wat in, maar niet door Macron, noch de rest van de EU. Nee, de financiële markten deden iets wat ze vroeger (zonder centrale bank bemoeienissen) vaker deden: opleggen van tucht. De rentes op Italiaanse schulden schoten omhoog, waardoor het een simpele som werd voor Salvini c.s.; met een schuld van boven de 130% van BBP, heeft een kleine rentestijging een grotere negatieve impact dan het (eventuele) positieve effect van extra overheidsuitgaven (een groter tekort dus). De Italianen moesten dus wel met een beter budget komen.

Salvini viert feest

Salvini heeft ondanks het moeten inbinden, een zeer goede periode achter de rug. Zoals hieronder te zien is, heeft hij in de polls zijn aantal zetels verdubbeld. 60 procent van de Italianen geeft ook aan dat zij de EU als schadelijk voor Italië zien (en maar 7% zag het als iets positiefs!), dus vechten tegen de EU levert electoraal altijd steun op.

Maar het feest hield daar niet op voor hem, want waar Salvini werd bejubeld door “het volk”, werd Macron belaagd door Gele Hesjes (zie onderstaande foto) en veranderden zij Parijs en andere steden in oorlogszones.

 

Macron draait alsof hij Philippe Pétain is

Maar het mooiste (althans meest ironisch) is nog dat door die Gele Hesjes, Macron van budgettaire waakhond veranderd is in een budgettaire overtreder, want hij is nu ineens aan het rondstrooien met gratis geld waardoor Frankrijk dus nu zelf de EU budgetgrenzen overtreedt. Dit laat weer eens zien waarom ik politici niet hoog heb zitten: opportunisten zijn het en de meeste zonder enige scrupules.

Frankrijk notoire overtreder

Nu is het niet eerlijk om alles op Macron af te schuiven, want Franse regeringen hebben, als ik de onderstaan de cijfers moet geloven, nooit gehoord van de Maastricht criteria. Sinds 2002 hebben zij maar 3 jaren binnen de lijntjes getekend!

 

Als we dat afzetten tegen de cijfers van Italië, dan hebben de Fransen geen recht van spreken.

Onderliggend is het verschil nog groter

Maar de vergelijking wordt nog frappanter, als er gekeken wordt naar de primaire begroting, waar de interestlasten op de staatsschuld worden weggelaten. Deze cijfers geven aan dat Italië (rood) al 26 jaar (!) een overschot heeft (belastinginkomsten groter dan overheidsuitgaven, terwijl Frankrijk (groen) alleen die positie bereikte in aanloop naar de euro introductie (zie hieronder).

Nu zijn interestlasten nou eenmaal ook onderdeel van de uitgaven, maar het toont wel aan dat als beide landen een schulden reset zouden krijgen naar laten we zeggen 60% van BBP (de Maastricht limiet), dan zou de Italiaanse regering grote overschotten scoren, waardoor belastingen omlaag zouden kunnen en/of de schulden verder kunnen worden afgelost. Dit is niet het geval voor Frankrijk. Onderliggend is Italië dus gezonder (minder ongezond) dan Frankrijk.

EU meet met twee maten

Maar Macron is niet de enige die heeft laten zien hypocriet te zijn, ook de EU is van de partij. Allereerst heeft zij de regels wat verbogen om toetreding van Italië tot de eurozone mogelijk te maken. En ook nu weer is de EU bereid wat te spelen met de cijfers om het Italiaanse budgetvoorstel wat mooier te maken dan het is, maar bij de recente Franse plannen heeft de EU helemaal geen bezwaren door wat te schuiven met begrippen. Ook in het verleden heeft de EU bewezen Frankrijk anders te behandelen. EU lidstaten kunnen het EU promotiepraatje herhalen dat we samen sterk staan met slogans als in verscheidenheid verenigd is gewoon onzin; alles draait om Frankrijk en Duitsland. Deze twee landen moeten een soort fusie bewerkstelligen en de rest dient zich ernaar te schikken. Zoals Orwell ooit schreef, some pigs are more equal.

Euro als politiek integratiewapen

Hoewel de EU berekening voor het Italiaanse tekort nog steeds strenger (minder slecht) is dan dat van Italië, toont de EU vooral dat alles om de politiek draait en niet om de economie. De euro was, is en blijft vooral een politiek instrument, waardoor de EU haar doelstelling van volledige politieke unie denkt te kunnen verwezenlijken. Door een soort reverse order tactic, probeert het de machtsoverdracht van de lidstaten naar de EU te forceren. De eenheidsmunt is gelanceerd voordat er een economische en politieke unie was. Door de volgorde om te draaien, levert de euro onherroepelijk problemen op die op EU niveau opgelost dienen te worden (de weg terug wordt namelijk steeds duurder gemaakt). Zo werkt iedere crisis, paradoxaal, in het voordeel van de EU.

EU bekent kleur

De eurozone, met haar one-size-fits-all beleid, levert door de grote onderlinge verschillen tussen de lidstaten (cultuur, taal, demografie, geografie, business cycli, juridische systemen, educatie, en zo verder) steeds divergerende uitkomsten op. Hierdoor moet er geld van de sterke naar de zwakke eurolidstaten vloeien om deze verschillen recht te trekken. Echter, deze verschillen blijven jaarlijks terugkomen en worden ook nog eens groter. De EU wil nu weer maatregelen treffen, waardoor het eigenlijk laat zien dat het een Transferunie is. En hiermee wordt wederom onderstreept dat het EU project niet zozeer om vrede en welvaart gaat, maar om politieke macht door centralisatie. Het is imperialisme met een ander sausje en hoe goed het sausje ook is, imperialisme heeft historisch gezien tot grote verschrikkingen geleid. De route die tot de huidige EU heeft geleid, is geplaveid met goede bedoelingen, dit biedt echter geen garantie op een goede afloop. Verre van.

 

 

Eén reactie op “De EU blafte Italië af maar Frankrijk niet”

  1. info11 says:

    Bedankt voor je verhaal over de begroting Italie vs Frankrijk en duidelijke grafieken.
    Kortgeleden, toen Italië aangepakt werd, dacht ik er nog aan dat Frankrijk er steeds makkelijk mee weg is gekomen als het begrotingstekort weer eens ruim hoger
    uitviel dan in Maastricht is afgesproken.

Geef een reactie